با کودکان درباره بحران حرف زدن
کودکان زود می‌فهمند که چیزی درست نیست – از اخبار، از حرف‌های بزرگ‌ترها، از حال و هوای خانه. سکوت به‌ندرت آرامشان می‌کند. اما حرف‌های صادقانه و ساده آرامشان می‌کند.
گوش بده و صادقانه جواب بده
- نگرانی‌های فرزندت را جدی بگیر و او را با ترس‌هایش تنها نگذار.
- وقتی سؤال می‌پرسد گوش بده و صادقانه، ساده و روشن جواب بده.
- مجبورش نکن حرف بزند. بعضی بچه‌ها زمان لازم دارند.
- احساسات خودت را هم طوری توضیح بده که بفهمد. این‌طور یاد می‌گیرد که احساس ناامنی در بحران طبیعی است.
امنیت بده
کودکان باید احساس کنند محافظت می‌شوند. جمله‌هایی مثل «ما مراقبت هستیم» یا «ما آماده‌ایم» کمک می‌کنند. ذخیره در خانه و برنامه خانوادگی برای این هم خوب‌اند – می‌توانی صادقانه بگویی که به فکر بوده‌اید.
کارهای مشترک هم کمک می‌کنند. برای شرایط اضطراری، BBK همچنین یک کیسه گردنی یا کپسول SOS با نام، تاریخ تولد و نشانی کودک را توصیه می‌کند.
هر کودک جور دیگری واکنش نشان می‌دهد
بعضی کودکان سخت تمرکز می‌کنند، کابوس می‌بینند، مضطرب یا زودرنج می‌شوند. بعضی هم هیچ واکنشی نشان نمی‌دهند. با همه این‌ها با درک و همدلی روبه‌رو شو. بچه‌های بزرگ‌تر اغلب احساساتشان را با نقاشی یا نوشتن بیان می‌کنند و کوچک‌ترها با بازی.
اخبار به اندازه
اخبار مناسب سنشان را با هم ببینید، نه اینکه تنها ببینند. مصرف رسانه‌ای خودت را هم محدود کن – زمان‌های ثابت در روز به همه کمک می‌کند.
کی کمک بگیری
بیشتر واکنش‌ها به بحران طبیعی‌اند. اگر خیلی نگرانی، با پزشک کودک، یک مرکز مشاوره یا روان‌درمانگر کودک و نوجوان صحبت کن.
- اتریش: Rat auf Draht، تلفن 147، خط اضطراری کودکان و نوجوانان
- آلمان: Nummer gegen Kummer، رایگان برای کودکان، نوجوانان و والدین